معماری نفـــار

روز معمار گرامی باد

روز ملی معمار گرامی باد

بسم الله المصور

صورت یوسف ، نا دیده صفت می کردیم       چون بدیدیم زبان سخن از کار برفت

در سرم بود که هرگز ندهم دل بخیال          به سرت کز سر من آنهمه پندار برفت

معماری هنر آفرینش است،آفرینشی زیبا که از وجود حقیقت سرچشمه می گیرد و معمار استعداد آفرینندگی خود را از خداوند می داند.به گفته معلم شهید دکتر شریعتی : هنر، تقلید از ماوراء محسوس است تا آنچه را در طبیعت می جوید ونمی یابد، بسازد.

اما زبان معماری امروز ،زبان بی زبانی است. امروزه هر بنایی ،سعی در نمایش دادن خود دارد و شناختن آن بمعنای شناختن سازنده و معمار آنست. اینست فرهنگ اومانیستی امروز.

ننگرد دیگر به سرو اندر چمن                 هرکه دید آن سرو سیم اندام را

معمار سالکی است که با رشد معنوی و کسب فضایل اخلاقی، ابزار توسعه فیض الهی را در کالبد جهان مادی ممکن می سازد و با شناخت حقیقی جهان  به مرتبه فنای فی الله رسیده ،جریان حکمت الهی را در وجود خویش بازپروری می نماید و حجاب منیت را دریده و خویشتن را در لقاء حق ذوب نموده و به حقیقت ما رمیت اذ رمیت واصل گردیده است.

عشق من با خط مشکین تو امروزی نیست       دیرگاهیست کزین جام هلالی مستم

هنر و معماری پرشکوه ایرانی واسلامی ،در نمونه های متعالی خویش ، هنری است بغایت حکیمانه وتجسم بلورین حقیقتی است سرمدی که با روح لطیف انسانهایی حق شناس تراش خورده و جلوه گری نموده است وشاید بتوان گفت تنها آثاری است که به نحوی لطیف و خردمندانه مخاطب را از درون تنوعات بسیار پدیده ها و آفریده های حیات  به پدید آورنده و آفریننده  رهنمون می گردد و این غایت کمال انسانی است.

طایر گلشن قدسم ، چه دهم شرح فراق        که در این دامگه حادثه چون افتادم

جلوه گری و هم آوایی نور ،رنگ و صدا در معماری ایرانی مثال زدنی است وگویی جلوه ای از جمال حق است. همین تاثیرات است که همه اقوام متجاوز را مبهوت خود کرده و به آنان لباس دین ، هنر و فرهنگ و هویت بخشیده است.

و تو ای دانشجوی ایرانی ، ای معمار آینده در کشمکش این ایسم های غربی که هر ساله با رشد بیشتری  به شرق سرازیر می شود ، چه جایگاهی برای خود ترسیم کرده ای ؟ آیا مجری تفکرات آنان خواهی بود یا از توشه گذشتگان خویش بر خواهی گرفت؟ شاید روز ملی معمار تاملی باشد تا یکروز در سال به  زبان ، هویت و آینده معماری خود فکر کنیم.

هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق         ثبت است برجریده عالم دوام ما

ما در پیاله عکس رخ یار دیده ایم               ای بی خبر زلذت شرب مدام ما